پرخاشگری چیست؟
پرخاشگری چیست؟
پرخاشگری و رفتارهای تهاجمی نوعی از اعمال خشونت بار علیه دیگران است که می تواند باعث آسیب یا صدمه به دیگران شود. بیشتر کارشناسان پرخاشگری کودکان را به شکل پرخاشگری آشکار دربردارنده پرخاشگری جسمانی مانند زدن ، هل دادن ، لگد زدن ، پرتاب اشیاء و تهدید به انجام این اعمال همراه با حملات عمدی بیزار کننده و آزاردهنده برای قربانی ؛ و پرخاشگری رابطه ای که موجب حذف دیگران از جمع می شوند ، تعریف کرده اند. در پسران بیشتر پرخاشگری جسمانی و در دختران پرخاشگری رابطه ای بیشتر گزارش شده است.
عوامل زمینه ساز در پرخاشگری کودکان
خشونت پدیده ای پیچیده است که در آن خصوصیات ارثی ، عوامل زیستی و هورمونی ، نیرو های روانشناختی و شاخص های فرهنگی و اجتماعی می توانند با هم در تعامل باشند.
خانواده می تواند از جهات مختلف موجب بروز یا تشدید پرخاشگری شود که مهمترین این عوامل عبارتند از:
- شیوه های نامناسب فرزند پروری والدین: برخی شیوه های فرزند پروری و استفاده نامناسب از تنبیه و تشویق موجب تقویت خشم و پرخاشگری در فرزندان می شوند.
- الگوهای نا مناسب رفتاری در خانواده: نشان دادن رفتارهای پرخاشگرانه از سوی یکی از اعضای خانواده موجب الگوسازی این رفتار توسط کودک می شود.
- تاثیر پذیری از رفتار پرخاشگرانه مشاهده شده در محیط و در رسانه ها
- تشویق رفتار پرخاشگرانه
- آزار جسمی و جنسی
خشونت در رسانه ها
رسانه ها عامل مؤثری در رشد و تحول سیستمهای ارزشی ، و شکل دهنده رفتار می باشند ؛ تحقیقات مربوط به تأثیر رسانه ها بر کودکان و نوجوانان ، نشان داده اند که این کودکان:
- ترس از خشونت ندارند؛
- به تدریج می پذیرند که خشونت راهی برای حل مشکل است؛
- به تقلید خشونت می پردازند؛
- ناخودآگاه با شخصیت های خاصی چه قربانیان و چه قربانی کنندگان همانند سازی می کنند.
مشاهده خشونت در برنامه های تلویزیونی باعث پرخاشگری در کودکان می شود. گاهی اوقات حتی دیدن یک برنامه خشونت آمیز می تواند پرخاشگری را افزایش دهد. کودکانی که مکرراً نمایشهایی پر از خشونت را تماشا می کنند و ازاین کار منع هم نمی شوند، به احتمال زیاد ، به تقلید آنچه می بینند می پردازند.
اثر خشونت تلویزیونی ممکن است فوراً در رفتار یا گفتار کودک نمودار شود و یا سالها بعد خود را نشان دهد. البته خشونت تلویزیونی تنها علت پرخاشگری یا رفتار خشونت آمیز نیست ولی از عوامل مهم تلقی می شود.
توصیه هائی برای والدین در برخورد با خشونت ناشی از رسانه ها:
والدین می توانند با استفاده از راههای پیشنهاد شده ی زیر کودکان خود را از خشونت مفرط تلویزیونی محافظت کنند.
- به برنامه هایی که کودکان می بینند توجه کنید و بعضی از آنها را همراه کودک خود ببینید. چنانچه کودک خود را به هنگام تماشای برنامه های خاص تلویزیونی همراهی کنید ، می توانید سؤالهای او را بهتر برایش توضیح دهید و جلوی کج فهمی او را بگیرید.
- زمان تماشای برنامه های تلویزیونی را محدود کنید. توجه داشته باشید که تلویزیون را نباید دراتاق خواب بچه ها قرار دهید. با این عمل خود باعث می شوید که کودک با اثرات منفی برنامه های خشونت آمیز تلویزیونی ، به خواب نرود ؛ همچنین نظم ساعت خواب و بیداری او مختل نمی شود.
- به کودکان خود تذکر بدهید که اگر چه هنرپیشه حقیقتاً مجروح نشده یا به قتل نرسیده است ، لکن این گونه خشونتها در دنیای واقعی یا بسیار دردناک است یا منجر به مرگ می شود.
- هنگامی که برنامه های خشونت آمیز پخش می شود، یا کانال را عوض کنید یا تلویزیون را خاموش کنید. توضیح دهید که مشکل آن برنامه چیست و به گونه ای با منطق درخور فهم کودک ، آسیب و ضرر موجود در آن برنامه را توضیح دهید تا میل کودک یا اصرار او برای تماشای این گونه برنامه ها کاهش یابد.
- در حضور بچه ها صحنه های خشونت آمیز را تأیید نکنید و بگویید که بدترین شیوه برای حل یک مشکل، روش خشونت آمیز است.
- تأثیر همسن و سالان و دوستان و همکلاسی ها باید به حداقل برسد. به این منظور با والدین بچه های دیگر تماس بگیرید و در مورد نوع برنامه ها ی تلویزیون و مدت زمان مناسب برای تماشای تلویزیون توافق کنید.
- مدت تماشای تلویزیون توسط کودکان ، جدا ازمحتوای آن باید کم شود چون کودکان را از پرداختن به فعالیت های مفید دیگر از قبیل مطالعه، بازی با دوستان و رشد و پرورش علائق خود باز می دارد.
مهران
مرد ۲۶ ساله ای است که سخت تلاش کرده است تاهنرپیشه موفقی شود. با این حال
او فقط چند نقش جزیی داشته و مجبور بوده است برای تامین زندگی خودش به
عنوان خدمتکار یک رستوران کار کند. او به رغم عدم موفقیت، برای دیگران لا
ف می زند که همه نقش ها را رد کرده است،زیرا به اندازه کافی برای او مناسب
نبوده اند. وی برای اینکه هنرپیشه شود، به صورت خود خواهانه هر کسی را که
می تواند تبدیل به نردبان می کند و از او بالا می کشد و بدین وسیله با
استثمار دیگران به اهدافش می رسد. او از آشنایانی که نقش های هنرپیشگی کسب
کرده اند به شدت دلخور است و با این اظهار که آن ها فقط «خوش شانس» هستند،
موفقیتشان را کوچک می شمارد. مهران که از دید دیگران بی اندازه مغرور به
نظر می رسد، دررستوران با سرپرستش جر و بحث های مکرر دارد، زیرا معتقد است
او یک آدم «حرفه ای» است و شایسته نیست که خود را با شستن ظرف های کثیف
کوچک کند. او دیگران را آزرده می سازد، زیرا همیشه توقع دارد وی را برای
لباس ها، مو، هوش و بذله گویی اش تحسین کنند. مهران آنچنان به خود مشغول
است که به سختی می تواند به دیگران توجه کند و شدیدا نسبت به نیازها و
مشکلا ت آن ها بی اعتنا است.
اختلال
تجزیه هویت(هویت پریشی)، که اختلال شخصیت چندگانه نیز نامیده می شود ،
عبارت است از وجود دو یا چند هویت یا شخصیت متمایز که به تناوب رفتار را
کنترل می کنند.معمولا هر شخصیت نام و سن و مجموعه خاصی از خاطرات و
رفتارهای ویژه ی خود دارد.در اغلب موارد یک هویت اصلی با نام واقعی شخص
وجود دارد که منفعل ، وابسته و افسرده است.هویتهای جانشین نوعا دارای
ویژگیهایی هستند که با هویت اصلی تعارض دارند: مثلا خصمانه ، کنترل کننده
، و خود ویرانگرند.در بعضی موارد ، این شخصیتها ممکن است حتی در ویژگیهایی
مثل دستخط ، استعدادهای هنری و ورزشی ، و آشنایی به زبان خارجی با هم
تفاوت داشته باشند.هویت اصلی معمولا از تجربه های هویتهای دیگر آگاهی
ندارد.دوره هایی از یادزدودگی بدون علت ، از قبیل زوال حافظه برای چند
ساعت یا چند روز در هفته ، می تواند نشانه ی وجود اختلال تجزیه ی هویت
باشد.
