تبلیغات
روانشناسی بالینی

مراقبه چگونه برای مغز سودمند است؟ شناسایی خاموش کردن بخش هایی از مغز 


تصویر: برگرفته از گوگل ایمیجز

مطالعه تازه ای بر اساس تصویربرداری از مغز، با هدایت پژوهشگران دانشگاه ییل، نشان می دهد چگونه کسانی که بطور مرتب مراقبه (مدیتیشن) انجام می دهند قادر هستند بخش هایی از مغز خود را که با فکرهای بیهوده (سرگردان)، نگرانی/دلواپسی، اسکیزوفرنی و دیگر اختلال های روانی پیوند دارد خاموش (متوقف) کنند.  به نظر می رسد مغز مراقبه گران با تجربه کنش های کمتری در منظقه ای از مغز نشان می دهد که با عنوان "شبکه حالت پیش فرض" (دیفالت مد نتورک) شناخته شده و بیشتر با افکار خود-محور مرتبط است.

گزارشی از یافته های این مطالعه به تازگی به صورت آنلاین در "پروسیدینگز اف دی نشنال اکادمی اف ساینسز" انتشار یافت.

یکی از پژوهشگران این مطالعه در بیانیه ای اعلام کرد که مراقبه می تواند برای مجموعه گوناگونی از مشکل های سلامتی سودمند باشد – از ترک سیگار گرفته تا کنار آمدن با سرطان تا پیشگیری از پسوریاسیس.  اما، در این مطالعه آنها می خواستند گامی فراتر رفته و ساز و کارهای عصب شناسانه ای را که ممکن است درگیر باشد شناسایی نمایند.

جودسن ای. بروئر، نویسنده اصلی این مقاله و استاد روان پزشکی در ییل، و همکارانش از پویش (اسکن) اف.ام.آر.آی. استفاده کردند تا مغز مراقبه گران تازه کار  و نیز با تجربه را در حالی که آنها سه گونه متفاوت از مراقبه را انجام می دادند زیر نظر بگیرند.  

آنها دریافتند که به نظر می رسید مراقبه گران با تجربه، بی توجه به نوع مراقبه ای که انجام می دادند، قادر بودند شبکه حالت پیش فرض، که با حواس پرتی و اختلال هایی مانند کاستی توجه و بیش فعالی (ADHD) و اضطراب پیوند داده شده است، را خاموش کنند.

پژوهشگران همچنین متوجه شدند هنگامی که شبکه حالت پیش فرض در مراقبه گران با تجربه فعال بود، همزمان بخش های دیگر مغز، مرتبط با خود-پایی و کنترل شناختی، نیز در حال کنش بود.  این وضعیت در مورد مراقبه گران تازه کار صحت نداشت.

این می تواند نتیجه آن باشد که مراقبه گران مدام در حال پایش افکار-سرگردان و ظهور افکار "من" [من/خود-محور] بوده و آنها را سرکوب می کنند.  اینها گونه ای از افکار هستند که هنگامی که به حالت افراط و آسیب شناسانه می رسند با بروز بیماری هایی همچون اوتیسم و اسکیزوفرنی ارتباط دارند.  [ادامه در زیر ...]

 

How Meditation Benefits the Brain

Main Category: Neurology / Neuroscience
Also Included In: 
Psychology / PsychiatryMRI / PET / Ultrasound
Medical News Today | 22 Nov 2011

A new brain imaging study led by researchers at Yale University shows how people who regularly practise meditation are able to switch off areas of the brain linked to daydreaming, anxietyschizophrenia and other psychiatric disorders. The brains of experienced meditators appear to show less activity in an area known as the "default mode network", which is linked to largely self-centred thinking. The researchers suggest through monitoring and suppressing or "tuning out" the "me" thoughts, meditators develop a new default mode, which is more present-centred.

A report of their findings is due to be published online this week in the Proceedings of the National Academy of Sciences.

Meditation can help deal with a variety of health problems, from quitting smoking, to coping with
cancer, and even preventing psoriasis, one of the researchers said in a statement. For this study, they wanted to look further into the neurological mechanisms that might be involved.

Lead author Judson A. Brewer, assistant professor of psychiatry at Yale, and colleagues, used fMRI (functional magnetic resonance imaging) scans to observe the brains of both novice and experienced meditators as they practised three different forms of meditation.

They found that the experienced meditators, regardless of the type of meditation they practised, seemed able to switch off the default mode network, which has been linked to lapses of attention, and disorders such as attention deficit and hyperactivity disorder (
ADHD), and anxiety. This part of the brain, comprising the medial prefrontal and posterior cingulate cortex, has also been linked to the accumulation of beta amyloid plaques in Alzheimer's disease.

They also found that when the default mode network was active in the experienced meditators, other parts of the brain, associated with self-monitoring and cognitive control, were active at the same time. This was not the case with the novices.

This could be the result of meditators constantly monitoring mind-wandering and the emergence of "me" thoughts, and suppressing them. These are the kind of thoughts, when in extreme or pathological form, are associated with diseases such as 
autism and schizophrenia.

The fMRI scans showed the experienced meditators' brain activity was the same both during meditation and when they were just resting, or when they were not being told to do anything in particular.

Thus the researchers concluded that perhaps experienced meditators have developed a new default mode, which is centred more on the present than on the self.

Meditation has been a central part of philosophical and contemplative practices for thousands of years: it helps the practitioner to be mindful of the present moment, Brewer told the press, and studies have shown it is also linked to increased levels of happiness.

"Conversely, the hallmarks of many forms of mental illness is a preoccupation with one's own thoughts, a condition meditation seems to affect," he added.

This study appears to have uncovered some clues as to the neural mechanisms that underpin this process. Understanding more about them will hopefully help us investigate a host of diseases, said Brewer.

Written by Catharine Paddock PhD 
Copyright: Medical News Today 

Meditation May Help Brain Tune Out Distractions

Study Helps Explain Why Meditation Improves Concentration

By Jennifer Warner
WebMD Health News | Nov. 21, 2011
Reviewed by 
Laura J. Martin, MD

People who meditate may be able to use their brain in ways others can't to tune out distractions and focus on the task at hand.

A new study shows that experienced meditators may have less activity in parts of the brain associated with daydreaming and distraction while meditating and in their day-to-day lives.

Researchers say this brain network, known as the "default mode network," has also been linked to anxiety, attention deficit hyperactivity disorder (ADHD), andAlzheimer's disease.

"The default mode is when you ruminate, think about yourself, or daydream," says study researcher Judson Brewer, MD, PhD, medical director of the Yale Therapeutic Neuroscience Clinic. "Everybody has it, but experienced meditators have a different type."

Brewer found that people who meditate are able to link up other parts of their brains to monitor activity in the default mode network that tell them to get back on task when distractions arise and be present in the moment.

The study is published in the Proceedings of the National Academy of Sciences.

Experts say the results help explain the benefits of meditation on concentration and open the door to future research using meditation to treat and potentially prevent a variety of psychiatric and neurological disorders.

Meditation Modifies Brain Networks

In the study, researchers used functional magnetic resonance imaging (fMRI) to analyze brain activity in 12 experienced meditators (more than 10 years of experience practicing mindfulness meditation) and 12 novice meditators. The scans were done as they practiced three different types of mindfulness meditation as well as at rest.

The results showed that experienced meditators had less activity in the default mode network, regardless of the type of meditation they practiced.

In addition, the scans showed that when the default mode network was active, other brain regions responsible for self-monitoring and thought control were also activated in experienced, but not novice meditators.

"This new default mode in meditators has these other components that are monitoring and telling you to get back on task and be present," Brewer tells WebMD.

More Benefits of Meditation

Experts say the findings build on previous studies that have shown meditation can alter brain structure by increasing gray matter density and brain activity to improve concentration.

"The finding sheds light not just on meditation's effect on the brain but on some basic brain operations that may have implications beyond meditation," says Catherine Kerr, PhD, director of translational neuroscience, contemplative studies initiative, Brown University. She has studied the effects of meditation on brain wave activity.

Kerr says the brain has two networks, the attentional network and the default network. The attentional network is usually focused on something external, such as a manual task. The default network is involved in internal chatter and daydreaming.

   


نظرات()  

حملات پانیک

حملات پانیکحملات پانیک یک نوع پاسخ به شرایط استرس زا می باشد. تفاوت آن با دیگر پاسخ های بدن نسبت به عوامل شروع کننده ی استرس تنها در شدت و علائم آن می باشد. حمله ی پانیک یک دوره ی احساس ترس شدید است که بطور موقت فعالیتهای عادی فرد را مختل می سازد. شروع آن معمولاً ناگهانی و بدنبال یک عامل محیطی آزاردهنده یا دلهره آور است.
هر چند برای فرد اغلب احساس ترس و ناراحتی شدید را ایجاد می کند، مکانیزم آن در حقیقت یک واکنش تکاملی بدن است که به آن اصطلاحاً fight-or-flight response (این پاسخ یک پاسخ حاد به استرس خوانده می شود که توسط والتر کانون در سال ۱۹۲۹ توصیف گردید. بر اساس این تئوری حیوانات در مقابله با خطرات یک سری شارژهای الکتریکی از دستگاه سمپاتیک خود صادر می کنند که آنها را برای فرار یا مبارزه آماده می سازد.این پاسخ بعدها به عنوان اولین مرحله ی نشانگان تطابق عمومی که پاسخهای استرس در مهره داران را تنظیم می کند، شناخته شد.)می گویند.
نشانه ها شامل لرزش ، تنگی نفس ، تپش قلب ، درد سینه ، تعریق ، تهوع ، سرگیجه ، احساس سبکی در سر و احساس خفگی و کمردرد و سردرد و دست‌های سرد و تکرر ادرار و اسهال و احساس وحشت و کاهش میل جنسی و دلشوره و دلهره می باشد.
در هنگام حمله ی پانیک مقادیر زیادی آدرنالین در خون ترشح می شود. بسیاری از افراد که برای اولین بار دچار این حملات می گردند ،فکر می کنند که دچار حمله ی قلبی شده ، در حال از دست دادن عقل خود هستند و یا دارند می میرند. بسیاری می گویند این حملات دلهره آورترین وقایع زندگی آنها بوده است. اگر این حملات بصورت مکرر و غیر منتظره اتفاق افتد بعنوان بیماری پانیک تلقی خواهد شد ، ولی حملات پانیک در جریان دیگر بیماریهای اضطرابی نیز اتفاق می افتد. بعنوان مثال کسانی که دچار فوبیا(ترس از مکانهای سربسته ، ارتفاع ، جاهای پرازدحام و ... ) هستند ، ممکن است حملات پانیک را با قرار گرفتن در شرایط اضطراب آور تجربه کنند. بیماران دچار حملات پانیک بخوبی با داروهای ضد اضطراب و ضد افسردگی درمان می شوند.
اگر شما این حملات را تجربه کرده اید حتماً قبل از شروع هرگونه درمان با روانشناس و یا روانپزشک مشاوره کنید.

   


نظرات()  

انرژی مغز از کجا می‌آید؟

جنیفر ولش (Jennifer Welsh)

برگردان

احسان سنایی


جنیفر ولش - قریب به نیم‌میلیون سال پیش، مغز ما انسان‌ها شروع به رشد کرد و مغز بزرگ‌تر هم طبعاً به انرژی بیشتری برای دوام آوردن نیاز دارد، اما دانشمندان از همین متعجب هستند که وقتی‌ آهنگ سوخت و ساز بدن انسان که تأمین‌گر انرژی‌اش است، با عموزاده‌های‌مان که مغزی به ابعاد یک نخود داشتند هیچ تفاوتی نمی‌کند، پس این مقادیر اضافی انرژی از کجا آمده است؟

 

بر اساس یکی از فرضیات اخیر، نیاز انرژی مغزمان توسط روده کوچک تأمین می‌شود، چراکه غذایی که راحت‌تر هضم می‌شود، انرژی روده را برای رشد مغز آزاد می‌کند، اما پژوهش‌های تازه مدعی‌اند که با توجه به اهمیت بیشتر انرژی موجود در ذخیره چربی بدن، این فرضیه ممکن است اصلاً صحیح نباشد. "حیواناتی که مغز بزرگ‌تری دارند، از بافت‌های نازک‌تر چربی هم برخوردارند و حیواناتی که بافت چربی‌شان برتری دارد، ابعاد مغزشان کوچک‌تر است." این را آنا ناوارته (Ana Navarrete) از دانشگاه زوریخ سوئیس می‌گوید و می‌افزاید: "یا شما مغز بزرگ‌تری دارید و یا بافت غنی‌تری از چربی. معمولاً این‌ دو در نسبت معکوس با همدیگرند."

 

مغز، در حدود ۲۲ برابر یک ماهیچه انرژی نیاز دارد تا هر دو با ظرفیت به نسبت برابری واکنش نشان دهند و این انرژی هم از غذایی که می‌خوریم تأمین می‌شود. ابعاد مغز ما انسان‌ها در حدود سه برابر ابعاد مغز نزدیک‌ترین نمونه‌های جانوری به ما، یا شامپانزه‌ها هست و مصرف انرژی‌اش سه برابر بیشتر است، حال آن که نرخ سوخت و ساز هر دو گونه مشابهت دارد. پس این انرژی اضافی، باید از جایی تأمین شده باشد و ناوارته و همکارانش هم برای یافتن این‌جا، دست به بررسی ۱۹۱ نمونه از یکصد پستاندار مختلف زدند. هدف این بود که فرضیه "بافت غنی" (که می‌گفت این انرژی از پس‌مانده‌های ذخیره انرژی روده کوچک به‌دست می‌آید) را به مصاف فرضیه‌‌ای دیگر بفرستند که انرژی مزبور را به غنای بافت چربی بدن نسبت می‌داد.

 

نتیجه آن شد که نسبت مستقیمی نه مابین ابعاد مغز و روده، بلکه بین مغز و میزان چربی موجود در بافت‌های بدن جانداران پیدا شد و در جانواران وحشی و جنس ماده نیز از همه بارزتر بود. به‌علاوه، این نسبت برای ۲۳نمونه اول اصلاً صدق نمی‌کرد، شاید از آنجا که همگی این نمونه‌ها، مربوط به حیوانات به اسارت درآمده‌ای بودند که ذخیره چربی‌شان یا بیشتر یا کمتر از هم‌خانواده‌های وحشی‌شان بود.

 

ذخیره بالای چربی، باعث کاهش سرعت جاندار حین حرکاتی از قبیل صعود به ارتفاع، پرواز یا فرار از دست صیادان می‌شود، اما ذخیره انرژی خوبی هم به‌شمار می‌رود. این مسئله حکایت از این می‌کند که به‌گفته ناوارته، بقای جاندار در گرو دو راهبرد است: یا برای اوقات دشوار زندگی، چربی بیشتری که به‌معنای ذخیره انرژی بیشتری هم می‌شود ذخیره کن، یا مغز بزرگ‌تری داشته باش و به فکر رهایی از این ناملایمات بربیا.

 

اما انسان‌ها، هم مغز بزرگی دارند و هم چربی فراوان و این بدین‌معناست که در ناملایمات زندگی، برای بقا به هر دو گزینه می‌توان متکی بود. ناوارته مدعی‌ست که چیز دیگری هم در این میان از قلم افتاده که به‌نحوی مربوط به رهیافت بهینه ما انسان‌ها در امر تحرک می‌شود. هرچند که او نمونه‌‌های آزمایشگاهی مربوط به انسان را مورد بررسی قرار نداده، ولی معتقد است که ما به‌واسطه سبک کاملاً متفاوت جابجایی‌مان نسبت به سایر جانداران، عادات پیشین حرکت را شکسته‌ایم. راه رفتن روی دو پا، نسبت به پرسه زدن با هر چهار دست و پا در لابه‌لای درختان همانند شامپانزه‌ها، از حیث مصرف انرژی، فرآیند جابجایی به‌صرفه‌تری‌ محسوب می‌شود. پس از آنجایی که داشتن ذخیره چربی برای ما انسان‌ها گران تمام نمی‌شود، هم می‌توانیم از این ذخیره بهره بجوییم و هم اینکه از مغزمان برای یافتن منابع غذایی کمیاب‌تر بهره بگیریم.

 

با این‌ وجود، نبود نمونه‌های انسانی در این پژوهش، برخی از دانشمندانی که در آن نقشی نداشته‌اند را نگران کرده و می‌گویند امکان دارد تفاسیر ناوارته، مبالغه‌آمیز باشد. جک بیکر (Jack Baker)، پژوهشگری از دانشگاه نیومکزیکو که در این پژوهش هیچ نقشی نداشته است، می‌گوید: "این نتایج حاکی از آن است که در انسان‌های نخستین، ذخیره چربی، به نسبت رشد ابعاد مغز اصلاً فدا نشده است. اهمیت این پژوهش، صرفاً حول محور ارتباط مابین این نتایج و فرضیه بافت غنی می‌چرخد – که تقریباً مختص خاستگاه انسان است. حال‌آنکه در این پژوهش هیچ نمونه‌ای از انسان مورد بررسی قرار نگرفته است."

 

لزلی آیلو (Leslie Aiello)، پژوهشگری از بنیاد Wenner-Gren نیویورک هم که در این پژوهش نقشی نداشته است، می‌گوید: "با این‌حال، ناوارته و همکارانش، مجموعه داده‌های بی‌سابقه‌ای را گرد آورده‌اند که پیشرفت چشمگیری نسبت به آنچه ۲۰ سال پیش در اختیارمان بود، به حساب می‌آید."

 

به‌گفته آلیو، این مجموعه داده‌ها، اطلاعات بیشتری را به معمای تکامل مغز آدمی می‌افزاید، اما سئوالات و پیچیدگی‌هایی را هم ایجاد می‌کند که پاسخ واحدی نمی‌شود به آن‌ها داد و باید از مجموع دانسته‌های‌مان درباره ابعاد روده کوچک، نسبت بالای ذخیره چربی انسان، سبک خاص جابه‌جایی‌مان و دیگر مؤلفه‌های قابل بحث، پاسخی بیرون کشید. این پژوهش، دیروز در نشریه علمی nature منتشر شد.

 

 

   


نظرات()  


مرد کور

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفا کمک کنید . روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی ان نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و انجا را ترک کرد. عصر انروز روز نامه نگار به ان محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که ان تابلو را نوشته بگوید ،که بر روی ان چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد:چیز خاص و مهمی نبود،من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده میشد:

امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم !!!!!

وقتی کارتان را نمیتوانید پیش ببرید استراتژی خود را تغییر بدهید خواهید دید بهترینها ممکن خواهد شد باور داشته باشید هر تغییر بهترین چیز برای زندگی است.
حتی برای کوچکترین اعمالتان از دل،فکر،هوش و روحتان مایه بگذارید این رمز موفقیت است .... لبخند بزنید

   


نظرات()  

نگاهی به آشنای ناشناخته

Steve Connor
برگردان: احسان سنایی

 

مغز آدمی با حدود ۱.۴ کیلوگرم وزن و ظاهری شبیه آش ماسیده؛ پیچیده‌ترین شیء شناخته‌شده در کیهان و چیزی ماورای یک اندام آشنا و ساده است. این توده‌ی ترد و خاکستری‌رنگ، نه‌ فقط خانه‌ای برای خاطرات و افکار و احساسات‌مان، که به‌عنوان مسئول هرکدام از ویژگی‌های فردی و بستری برای هوشیاری هر انسان محسوب شده و علی‌رغم نقش پررنگش در شناسایی جهان پیرامون‌مان به ما، هنوز آنچنان که باید از زیر کوه پرسش‌هایی که خود ایجاد می‌کند، سربرنیاورده است.


تصویری شماتیک از نواحی مختلف مغز. بخش آبی‌رنگ تصویر، ناحیه‌ی پیشانی مغز ماست که مسئولیت ایجاد شخصیت انسانی هرکس است

هنوز نفهمیده‌ایم این جزء مرموز از بدن چگونه رخدادهای خردسالی‌مان را به تصویر می‌کشد و اندیشه‌های شگفت نام‌آوران دانش و شاهکارهای بی‌مانند هنرمندان تاریخ را می‌آفریند.

آخرین پژوهشی که به‌دست پروفسور «الینور مگوایر» از دپارتمان عصب‌شناسی تصویری یونیورسیتی کالج لندن بر عملکرد مغز انسان انجام پذیرفته، نوید چشم‌انداز روشنی به نحوه‌‌ی یادآوری برخی خاطرات از طریق «حافظه‌ی رویدادی»‌مان که در بخش «هیپوکامپوس» مغز جای گرفته را می‌دهد؛ اما پژوهشی اینچنین نیز هنگامی‌که در قیاس با پیچیدگی این بافت نفوذناپذیر مغز (هیپوکامپوس) قرار گرفته می‌شود، رنگ می‌بازد؛ بافتی که در زیر پوشش استخوانی و سپرمانند جمجه، در محلی میان گوش‌هایمان جا خوش کرده است.

اغلب حقایق موجود پیرامون مغز، از پیچیدگی ناباورانه‌‌اش نشأت می‌گیرد. مغز، جایگاه بالغ بر یکصد میلیارد سلول عصبی موسوم به «نورون» است که با به‌هم‌بستن‌شان می‌توان زمین را بارها دور زد. هر کدام از این سلول‌ها، توان هدایت یک جریان الکتریکی و مخابره‌‌ی آن به بیش از ده‌هزار پیوند بین‌‌سلولی یا «سیناپس» را که هر‌کدامشان دو نورون را به هم اتصال داده، دارد.

این بدین معناست که چیزی در حدود یکصد تریلیون پیوند مستقیم، میان سلول‌های عصبی مغز هر انسان وجود دارد. فقط شمردن‌شان با آهنگ ۵ پیوند در ثانیه، به ۶ میلیون سال زمان نیاز دارد! درون هر سیناپس نیز از یک تا چندده رابط شیمیایی، موسوم به «نوروترانسمیتر» (انتقال‌دهنده‌ی عصبی) که نقش محوری هدایت سیگنال‌های الکتریکی از یک سلول به دیگری را به‌عهده‌دارند؛ دیده می‌شود.


نمونه‌ای از یک اسکن مغزی fMRI

اما داستان افسانه‌وار پیچیدگی یک مغز، به همین‌جا ختم نمی‌شود. دانشمندان موفق به کشف مواد شیمیایی‌ درونی دیگری نیز شده‌اند که همچون پست‌چی فرعی، به هدایت ارتباطات درونی یک نورون کمک می‌کنند. این مواد، نه‌تنها خصایص ذاتی هر سلول عصبی را معین می‌کنند؛ که احتمالاً یک خاطره را درون ذهن‌مان آفریده و یا به‌یاد می‌آورند.

این‌ها را «سلول‌های خانه‌دار» و یا پشتیبان نامیده‌ایم. آن‌ها با جمعیتی معادل یک تا یکصد برابر تعداد سلول‌های مستقر در یک صف نورونی فعال، این صف را در راستای مسیر جریان‌های الکتریکی احاطه می‌کنند. برخی پژوهشگرانی که به تحقیق پیرامون این مواد می‌پردازند، آن‌ها را صرفاً سلول‌های پشتیبان ساده به شمار می‌آورند که هدایت دستورالعمل‌های مغز را عهده‌دارند.

از این‌رو در اینجا چیستان‌ عجیبی رخ می‌نماید. ما همان‌گونه که می‌دانیم مغز انسان پیچیده‌ترین جسم موجود در گیتی است؛ درعین‌حال هم می‌دانیم که ناشناخته‌ترین جنبه‌ی علم زیست‌شناسی به حساب می‌آید، و امروزه تنها چیزی که برای پژوهش پیرامون مغز در اختیارمان است؛ همان خود مغز است. اغلب دانسته‌های نخستین‌مان از این اندام، حاصل پژوهش بر روی بیمارانی بوده که مغزشان دچار آسیب شده بود.

در خلال قرن نوزدهم میلادی؛ شخصی به نام «فینئاس گیج»، از کارگران شاغل در خطوط راه‌آهن ایالات متحده، پس از تجربه‌ی سانحه‌ای ناگوار هنگام کار، بخش اعظمی از سمت چپ قشر پیشانی مغزش را از دست داد. او زنده ماند؛ اما شخصیت‌‌اش هیچگاه به رسمت شناخته نشد، چراکه دیگر قادر به کنترل احساسات پیش‌پا‌افتاده‌ی خود نیز حتی نبود.

ساختار قشر پیشانی؛ یعنی بخش خارجی مغز که بالای چشمان‌مان جای گرفته، در انسان آنچنان به کمال رسیده که به‌عنوان مسئول وظایف برجسته‌ای که شخصیت انسانی‌مان را از دیگر موجودات متمایز می‌سازد؛ شناخته شده است. بخش‌هایی از مغز که بعدها فرگشت یافته و پیرامون ساقه‌ی مغری جای گرفته‌؛ دست‌اندرکار انگیزش احساسات بنیادین همچون میل به جفت‌گیری و برطرف‌سازی گرسنگی می‌باشد؛ اما قشر پیشانی، اساساً از ما در مقابل آزادسازی لجام‌گسیخته‌ی این غرایز حیوانی محافظت می‌کند؛ جزء بازدارنده‌ای که فینئاس پیر و بیچاره آن را از دست داده بود.

مطالعه‌ی مغز دیگر جانداران نیز، روزنه‌های فراوانی به‌روی شناخت کارکرد مغز آدمی گشوده است. مثلاً «آپلیسیا» (Aplysia)، نام حلزونی دریایی بود که نقشی محوری در اهدای جایزه‌ی نوبل پزشکی به برخی محققان این حوزه ایفا نمود؛ محققینی که موفق به درک سازوکار عصبی دخیل در فرآیند ایجاد خاطرات شده بودند. آن‌ها دریافتند که یکی از انواع نوروترانسمیترها موسوم به «سروتونین» (Serotonin)، توان تقویت سیناپس‌های مابین دو نورون را داراست؛ عملی که به خلق خاطرات ماندگار در ذهن‌مان می‌انجامد.


انجام اسکن مغزیfMRI بر روی یک داوطلب

شاید اما جذاب‌ترین کشف مرتبط با مغز را بتوان حاصل تهیه و بررسی مجموعه‌ای از اسکن‌های مغزی، توسط پروفسور مگ‌وایر و دانشجویانش دانست. کار پیشگامانه‌ی وی، مثلاً در خصوص تاکسیرانان شهر لندن به این کشف انجامید که میزان مهارت‌های هر راننده، در ارتباط مستقیم با ابعاد بخش پشتی هیپوکامپوس است که به ثبت ذهنی نقشه‌ی خیابان‌های شهر ارتباط دارد.

بر اساس آخرین پژوهش این دانشمند، می‌توان با تعیین میزان فعالیت هر بخش مغز از طریق اسکنر دریافت که شخص مربوطه‌ در حال مرور کدامیک از خاطرات رویدادی‌اش است! فعالیت این بخش‌ها، در حقیقت به‌واسطه‌ی تقویت جریان خون - که وظیفه‌ی انتقال مواد قندی و اکسیژن را به نواحی فعال بدن عهده‌دار استتوسط اسکن‌های مغزی متمایز می‌شود. با این حال، این نوع از اسکن مغزی که «تصویربرداری کارکردی از طریق تشدید مغناطیسی» یا fMRI خوانده می‌شود؛ خالی از محدودیت‌ نیست.

این روش، به محاسبه‌ی مستقیم فعالیت‌های عصبی نمی‌پردازد؛ بلکه تنها شدت جریان خون در حوزه‌ی اعصاب را مشخص می‌کند. دوم آنکه چنین روشی قادر به تشخیص فعالیت دیگر اعضای مغزی دخیل در این فرآیند نمی‌باشد و نهایتاً روش fMRI با تمام پیچیدگی‌هایش هنوز برای مطالعه‌ی چنین فرآیند پیچیده‌ای، شدیداً ناکافی است. مثلاً برای یک انسان، تشخیص یک چهره تنها ظرف مدت ۳۰۰ میلی‌ثانیه انجام می‌شود؛ حال آنکه چندین ثانیه طول می‌کشد تا رگ‌های خونی آن ناحیه تا آستانه‌ی دقت دستگاه fMRI منبسط شوند.

ما از ابتدای شناخت ویژگی‌های مغزمان چیزهای فراوانی را آموخته‌ایم؛ اما هنوز راه درازی برای درک صحیح از عملکرد این اندام، پیش روی خود داریم.

 

   


نظرات()  

Enlarge font
image

 

1.      نام آزمون           

پرسشنامه عزت نفس کوپراسمیت

2.      تعداد عبارات آزمون

این آزمون دارای 58 ماده می باشد

3.      رده سنی

همه سنین

4.      هدف آزمون

سنجش عزت ‌نفس

5.      زیر مقیاس های آزمون

چهار زیر‌مقیاس اصلی و یك زیرمقیاس دروغ‌سنج، مقیاس عزت نفس عمومی، اجتماعی، خانوادگی و تحصیلی

6.      اعتبار و روایی

ایرانی

   


نظرات()  

افسردگی پس از زایمان را جدی بگیرید


  یک روان‌شناس هشدار داد: افسردگی پس از زایمان باید جدی گرفته شده و در اسرع وقت درمان شود، زیرا عدم توجه به آن می‌تواند تبعات سختی را به‌ دنبال داشته باشد.

فاطمه طاهری در گفت وگو ب ایسنا، با اشاره به این مطلب، اظهار کرد: اختلالات روانی پس از زایمان شامل غم دیدگی زایمان، سایکوز و افسردگی پس از زایمان است. افسردگی پس از زایمان در 15الی10 درصد زنان اتفاق می‌افتد که خستگی، تحریک‌پذیری، اضطراب و گاهی نیز نشانه‌های فوبیا (ترس بی‌مورد) بارزترین علائم آن است.

وی علائم‌ بالینی بیماری را احساس‌ غمگینی‌، ناامیدی‌ و دلتنگی، کاهش‌ اشتها و کاهش‌ وزن، بی‌انرژی‌ بودن و خستگی‌ مفرط برشمرد و خاطرنشان کرد: کندی‌ در تکلم‌ و تفکر و نیز بروز مکرر سردرد و سایر ناراحتی‌های‌ فیزیکی‌، همچنین سردرگمی‌ درباره‌ توانایی‌ بهبود زندگی‌ و فقدان‌ پیوند عاطفی‌ بین‌ مادر و کودک‌ که‌ برای‌ هر دو زیان‌آور است‌ از جمله دیگر علائم افسردگی پس از زایمان است.

این کارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی، افسردگی‌ شدید پس از زایمان را بعضا همراه با احساسات‌ تهاجمی‌ نسبت‌ به‌ کودک‌ دانست و یادآور شد: افسردگی پس از زایمان می‌تواند همراه با از دست‌ دادن‌ احساس‌ عزت‌ در ظاهر و منزل، بی‌اشتهایی‌ یا غذا خوردن‌ اجباری و نیز دوری‌ کردن‌ از دیگران‌ یا تمایل به خودکشی‌ همراه‌ باشد.

طاهری یکی از مهم‌ترین دلایل بروز افسردگی پس از زایمان را اختلال انطباق روان‌شناختی لازم پس از تولد کودک و همچنین کمبود خواب مادر و لزوم مراقبت از نوزاد برشمرد و اذعان کرد: البته این احتمال هم وجود دارد که افسردگی پس از زایمان ناشی از تغییرات هورمونی باشد که‌ بر حالات‌ روحی‌ روانی‌ فرد تأثیر گذارند چرا که پذیرفتن‌ مسئولیت‌ 24 ساعته‌ مراقبت‌ از یک‌ نوزاد شیرخوار، تطابق‌ عمده‌ای‌ را از نظر روانی‌ و شیوه‌ زندگی‌ در اکثر مادران‌ می‌طلبد حتی‌ اگر نوزاد فرزند اول‌ نباشد.

وی استرس‌های‌ فیزیکی‌ و روانی‌ را با استراحت‌ ناکافی‌ دارای ارتباط مستقیم دانست و افزود:‌ خستگی‌ و افسردگی‌ در مادران‌ غیرمعمول‌ نیست‌. استرس، کمبود خواب، تغذیه‌ نامطلوب‌، فقدان‌ حمایت‌ مادر از سوی‌ همسر و سابقه‌ اختلالات‌ روانی‌ قبلی‌ در مادر از عوامل تشدید کننده بیماری هستند.

این کارشناس درعین حال اضافه کرد: مادران‌ نباید از این‌ که‌ احساسات‌ پیچیده‌ای‌ در مورد مادر بودن‌ خود دارند احساس‌ گناه‌ کنند، ایجاد تطابق‌ و ایجاد پیوندی‌ عاطفی‌ طبیعی‌ نیاز به‌ درمان‌ دارد در نظر گرفتن‌ برنامه‌های‌ مکرر خارج‌ از منزل‌ نظیر قدم‌ زدن‌ و دیدارهای‌ کوتاه‌ با دوستان‌ و اقوام‌ برای‌ مادران‌ مفید است‌، این‌ برنامه‌ها به‌ مادران‌ کمک‌ می‌کند تا دچار احساس‌ انزوا از دیگران‌ نشوند.

طاهری گفت: مادران‌ می‌توانند برای‌ کارهای‌ روزانه‌ نظیر خرید کردن‌ و مراقبت‌ از کودک‌ در هنگام‌ استراحت‌ خود از خانواده‌ یا دوستان‌ کمک‌ بگیرند، مادر در صورت‌ احساس‌ افسردگی‌ بهتر است‌ احساسات‌ خود را با همسر یا یک‌ دوست‌ که‌ شنونده‌ خوبی‌ برای‌ حرف‌های‌ اوست‌ در میان‌ بگذارد، صحبت‌ کردن‌ با سایر مادران‌ امکان‌ استفاده‌ از هم‌فکری‌ و تجربه‌ آنان‌ را فراهم‌ می‌کند.

وی روان‌درمانی‌ یا مشاوره‌ با متخصص‌ مربوطه‌ در صورت‌ تداوم‌ افسردگی‌ را توصیه‌ کرد و ادامه داد: درمان، شامل کمک به مادر در مراقبت از نوزاد، حمایت‌های روانی فرد و مشاوره و تجویز داروهای ضد افسردگی است، اما افسردگی‌ خفیف‌ پس‌ از زایمان‌ با حمایت‌ خانواده‌ و دوستان‌ معمولاً به‌ سرعت‌ برطرف‌ می‌شود ولی اگر افسردگی‌ شدید شود ممکن‌ است‌ مادر دیگر قادر به‌ مراقبت‌ از خود و کودک‌ نباشد و بستری‌ در بیمارستان‌ ممکن‌ است‌ ضرورت‌ یابد.


   


نظرات()  

Enlarge font
image

 

1.      نام آزمون           

پرسشنامه راهبردهای مقابله‌ای لازاروس (WOCQ)

2.      تعداد عبارات آزمون

این آزمون دارای 66 ماده می باشد

3.      رده سنی

بزرگسالان

4.      هدف آزمون

راهبردهای مقابله‌ای با شرایط فشارزای درونی یا بیرونی

5.      زیر مقیاس های آزمون

هشت زیرمقیاس: مقابلۀ مستقیم، فاصله گرفتن، خودکنترلی، طلب حمایت اجتماعی، پذیرش مسئولیت، گریز- اجتناب، حل مسالۀ برنامه‌ریزی شده و ارزیابی مجدد مثبت

6.      اعتبار و روایی

ایرانی

   


نظرات()  

چرا از ترسیدن لذت می‌بریم؟

چرا از ترسیدن لذت می‌بریم؟ممکن است این پرسش برایتان پیش آمده باشد که چرا انسان‌ها گروه‌گروه به تماشای فیلم‌های ترسناک می‌روند یا در شهر بازی‌ها برای ورود به «تونل وحشت» صف می‌کشند؟ به گفته دانشمندان این قابلیت مغز انسان که می‌تواند ترس را لذت‌بخش سازد احتمالاً کلید کشف علّت هراس‌ها (فوبیا) و اختلالات اضطرابی است.
انسان‌ها وقتی می‌ترسند بدنشان به طور خودکار واکنش «مقابله یا فرار» نشان می‌دهد. ضربان قلبشان افزایش می‌یابد، تندتر نفس می‌کشند، عضلاتشان منقبض می‌شود و توجهشان به واکنش مؤثر نسبت به تهدیدی که پیش آمده، متمرکز می‌شود.
اگر مغز بداند که خطر واقعی وجود ندارد، آنگاه این آزاد شدن سریع آدرنالین برای ما لذت‌بخش می‌شود. بنابراین، رمز لذت بردن از چنین هیجاناتی در دانستن چگونگی برآورد مناسب از میزان خطر واقعی نهفته است. برای مثال، بچه‌ها در بیشتر مواقع، بر آورد بیش از حدّی از خطر دارند و «ترس واقعی» را تجربه می‌کنند. در این مواقع است که آن‌ها به پدر و مادر خود آویزان می‌شوند و گریه می‌کنند زیرا اطمینان یافته‌اند که احتمال خطر زیاد است. امّا بزرگتر‌ها ممکن است ابتدا وحشت کنند ولی پس از آن به خنده روی می‌آورند زیرا به سرعت تشخیص می‌دهند که خطر جدّی و واقعی وجود ندارد.
این پدیده، توصیف‌گر این است که چرا بعضی‌ها می‌توانند از پرش با اسکی، سقوط آزاد با طناب ( bungee Jumping ) و ورزش‌های خطرناک لذت ببرند. اگر از آن‌ها در این مورد سؤال شود خواهند گفت که به دلیل تمرین‌های پیشین و احتیاط‌های لازم، ریسک خطر بسیار پائین است و بدین خاطر می‌توانند از این فعالیت‌ها لذت ببرند.
ساختار کلیدی در مغز انسان که مسئول این تأثیر است به احتمال زیاد «بادامه مغز» ( amygdala ) است که خاطرات پیوندخورده به هیجانات را شکل می‌بخشد و ذخیره می‌کند.
به عقیده روان‌شناسان، توانایی لذت بردن از ترس، یک حس تکاملی را در انسان‌ها به وجود آورده است. همین انگیزه است که به کشف احتمالات جدید، یافتن منابع تازه غذایی و مکان‌های بهتری برای زیستن می‌انجامد. برای انسان‌ها انحراف از معیارها و رسوم عادی، تا یک حدّ معین، لذت‌بخش است.
اگر انسان به طور مکرّر در معرض تحریکات ترسناک قرار گیرد، مغز به آن عادت می‌کند و دیگر آن را به عنوان یک پدیده ترسناک شناسائی نمی‌کند. از همین واقعیت در درمان‌های شناختی برای هراس‌ها و اختلال فشار روانی پس آسیبی استفاده می‌شود. در این روش درمانی، بیمار به مدّت طولانی در معرض چیزی که از آن می‌ترسد (و در واقع ترسناک نیست) قرار داده می‌شود. این شیوه درمانی شناختی، همراه با تجویز دارو، در ۸۰٪ مواقع با موفقیت همراه می‌شود.

   


نظرات()  

این روزها با پیشرفت علم و فناوری، انسان ها بنا به نیازهایشان به سمت وسیله یا کار خاصی گرایش پیدا می کنند. این گرایش به طوری است که ممکن است در بعضی از شرایط به اعتیاد نیز تبدیل بشود.

 اعتیاد از هرگونه و به هر ماده ای که باشد، خطرآفرین است. این اعتیاد در جوامع امروزی از طرق مختلف در بین جوانان و بزرگسالان شیوع پیدا کرده است. بسیاری از کارشناسان معتقدند که این گونه اعتیاد ها نیز باید شناسایی شده و از رشد بی امان آن ها جلوگیری به عمل آید.

این روزها با پیشرفت علم و فناوری، انسان ها بنا به نیازهایشان به سمت وسیله یا کار خاصی گرایش پیدا می کنند. این گرایش به طوری است که ممکن است در بعضی از شرایط به اعتیاد نیز تبدیل بشود.

این اعتیادها که تا حدودی خطرناک نیز هستند، می توانند در بعضی شرایط باعث ایجاد بیماری هایی در افراد و در شرایط دیگر باعث جدایی بین افراد خانواده شود.

اعتیاد به کار کردن:

این نوع اعتیاد به عنوان یکی از بدترین نوع اعتیادهای مدرن شناخته میشود. در جوامع امروزی شما باید معتاد به کار کردن باشید تا بتوانید پول بیشتری را کسب کنید. در اینجا لازم است تا به شما یادآوری کنیم که اعتیاد به کار کردن با سخت کار کردن متفاوت است.

هنگامی که شما به یک کاری معتاد می شوید دست کشیدن از آن برای شما سخت می شود. اما وقتی شما سخت مشغول یک کار هستید برای یک هدف خاص آن را انجام می دهید و پس از رسیدن به آن هدف دیگر از انجام آن کار دست میکشید.

در دهه 1980 عده ای از کارمندان ژاپنی به علت اعتیاد به کار کردن جان خود را از دست دادند. این امر باعث شد تا دولت ژاپن نظارت بیشتری بر روی این امر داشته باشد.

اعتیاد به تلویزیون:

اعتیاد به تلوزیون نیز یکی از مسائلی است که جوامع بشری امروز درگیر آن هستند. این اعتیاد که بیشتر گریبان گیر بانوان است باعث شده تا مقالات بسیاری از مضرات این امر نوشته شوند.

مهمترین مشکلی که تلویزیون برای شما ایجاد می کند، این است که شما مجبورید تا به طور مستقیم به مانیتور خیره شوید و به چشمان خود بسیار آسیب بزنید. طبق آخرین تحقیقات به عمل آمده افرادی که بیش از 4 ساعت در روز تلویزیون تماشا می کنند باید بدانند که به این جعبه جادو معتاد شده اند.

اعتیاد به ورزش:

این اعتیاد در جنبه اول بسیار خوب به نظر می رسد. شاید شما هم دیده باشید افرادی را که بسیار ورزش می کنند. این ورزش کردن تنها رفتن به باشگاه های بدن سازی نیست، گاهی شما به دویدن و یا انجام ورزش های کششی معتاد می شوید.

اعتیاد به ورزش در نوع خود خوب است اما تحقیقات حاکی از ان است که در کنار این اعتیاد شما به چیزهای دیگری نیز معتاد خواهید شد. برای مثال شما برای ورزش کردن به انرژی نیاز دارید پس شما به خوردن غذاهای پر انرژی اعتیاد پیدا می کنید.

 بر طبق مقاله ای به نام Behavioral neuroscience که در سال 2009 به چاپ رسید دانشمندان به شباهت هایی بین دویدن بیش از حد و استفاده نادرست از مواد مخدر دست پیدا کردند.

اعتیاد به خرید کردن :

این نوع اعتیاد شاید به نوعی یکی از مخفی ترین اعتیاد ها باشد به طوری که شما متوجه آن نمی شوید. افرادی که به خرید کردن اعتیاد دارند، ناخودآگاه هر چیزی را که زیبا تصور کنند میخرن. به طور ساده تر اینک این افراد کمتر به نیازهای خود دقت می کنند. برای مثال می توان به افرادی اشاره کرد که چند جفت کفش دارند اما تا کفشی زیبا را می بینند بدون توجه به نیازشان آن را خریداری می کنند.

در بیشتر مواقع این افراد پس از خرید یک شی بی مصرف ناراحت شده و از خرید خود پشیمان می شوند اما بار دیگر آن را تکرار می کنند. این نوع اعتیاد می توانند عواقب جبران ناپذیری را به همراه داشته باشد.

اعتیاد به اینترنت:

این اعتیاد به نوعی فراگیرترین اعتیاد زمان ما است. شاید در بعضی مواقع تعداد افرادی که به اینترنت اعتیاد دارند از معتادین به مواد مخدر نیز بیشتر باشد زیرا شما تنها نیاز به یک اینترنت خوب دارید تا در آن زمان بدون توجه به گذز زمان ساعت ها به چرخ زدن در اینترنت مشغول باشید.

گاهی اوقات شما کامپیوتر خود را به دلیلی غیر از سر زدن به اینترنت روشن می کنید اما بدون توجه به کار خود به اینترنت وصل شده و کار اصلی خود را فراموش می کنید.

آمریکا یکی از کشورهایی است که بیشترین تعداد معتاد به اینترنت را دارد و همین مسئله موجب شده تا مراکزی برای درمان این افراد تاسیس شود. این مراکز دورهای 45 روزه را برای این افراد تدارک دیده اند تا شاید بتوانند آن ها را از این اعتیاد دور کنند.

   


نظرات()  

پرتال روان شناسی اجتماعی

Social Psychology.jpg

این پرتال به شما امکان راهیابی به بیش از 17 هزار  سایت در حوزه  روان شناسی اجتماعی را بر روی اینترنت می دهد ئ از بزرگنرین پرتال ها در این حوزه به شمار می آید.

Share this

   


نظرات()  

هرروز ۵۰۰ زن و شوهر توافق می کنند که خانواده شان از هم بپاشد

خانواده - این بار هم آمار تکان دهنده بود ،ده در صد پرونده های مدنی دادگاه ها را طلاق توافقی تشکیل می دهد یعنی 12 هزار پرونده طلاق توافقی در یک ماه .و به عبارتی یعنی هر روز(به جز ایام تعطیل) 500 خانواده در کشور توافقی از هم می پاشند.

مریم صدرالادبایی :شاید به همین دلیل رییس کل دادگستری استان یزد می گوید :"آمارهای ارائه شده از سوی قوه قضاییه بیانگر وجود آسیب‌های بزرگی در سطح جامعه است به طوری که دومین آیتم پرونده‌های کیفری در سطح کشور را سرقت و دومین آیتم پرونده‌های مدنی را طلاق توافقی تشکیل می‌دهد.او ادامه می دهد  حدود 12 هزار پرونده طلاق توافقی طی یک ماه در سراسر کشور وارد دستگاه قضایی شده است که ده درصد پروندهای مدنی را تشکیل می‌دهند.
حیدری می گوید طلاق جرم نیست ولی ریشه هزاران جرم است، :"طلاق آسیب‌های اجتماعی زیادی را به دنبال دارد که فرزندان طلاق و زنان بی‌سرپرست که در جامعه رها می‌شوند مشکلات عدیده‌ای را بوجود می‌آورند. "
و اما رییس کل دادگستری استان یزد در انتها می گوید که  این جرایم زیبنده جامعه اسلامی نیست، و باید زمینه‌ای فراهم شود که این آسیب‌ها از جامعه رخت بربندد یا حداقل کمرنگ شود.
اما این آسیب ها چگونه قرار است از جامعه ما رخت بربندد؟
مصطفی اقلیما رییس انجمن مددکاری به خبر آنلاین  می گوید با مروری بر آماری که منتشر می‌شود، ملاحظه می‌کنیم که با تمام فرهنگ‌سازی‌ها و کارهایی که برای افزایش آمار ازدواج و سوق دادن جوانان به سمت تشکیل زندگی مشترک صورت می‌گیرد با این حال این طلاق است که روند فزاینده‌ای دارد.
او می گوید :"مشاهده می‌شود که آمار طلاق از 5/9 درصد در 10 سال قبل به 24 درصد رسیده و افزایش چشمگیری پیدا کرده است. در شش ماه اول امسال نیز طلاق 6 درصد افزایش داشته این در حالی است که ازدواج 5 درصد کم شده است. سوالی که در اینجا به وجود می‌آید این است که چرا چنین اتفاقی رخ داده و چه عواملی در این قضیه دخیل هستند؟
در بررسی این قضیه نمی‌توان صرفا یک عامل را دخیل دانست بلکه عوامل متعدد و گوناگون دست به دست هم می‌دهند تا کار به اینجا بکشد. به عنوان مثال یکی از مسائل خیلی مهم و تاثیرگذار که گاهی نقش آن نادیده گرفته می‌شود، تورم و گرانی جنس‌هاست. در این شرایط که قیمت اجناس و هزینه‌های مسکن و زندگی روزبه‌روز افزایش می‌یابد، فقط نمی‌توان به جوان‌ها توصیه کرد که بروید ازدواج کنید و این سنت را انجام بدهید بلکه باید به شرایط اقتصادی آنها و جامعه نیز توجه کرد که آیا اصلا با این درآمدها و با این مخارج می‌توانند چنین کاری را بکنند یا نه؟
هنگامی که 50 درصد درآمد یک فرد فقط برای مسکن او هزینه می‌شود، این فرد برای تامین مایحتاج زندگی مجبور می شود به شغل دوم و گاهی سوم رو ببرد و با روح و جانی خسته به خانه بازگردد که احتمال کاهش آستانه تحمل و بروز هرگونه آسیب و پرخاشگری و دیگرآزاری را در او بالا می‌برد. از آنجا که میزان درآمدها کفاف زندگی را نمی‌دهد، اشخاص باید با توانی دوچندان به کار بپردازند و تمام انرژی خود را برای کار بگذارند و در این میان، جای کمی برای احساس و منطق باقی می‌ماند و با پایین آمدن منطق، ممکن است دست افراد در خانه و جامعه روی افراد دیگر بالا برود.
در شرایط کنونی، هیچکس نمی‌داند آیا این میزان حقوقی را که دارد فردا هم دارد یا نه و این عدم ثبات و آرامش نداشتن از سویی منجر به ترس از ازدواج و از سوی دیگر منجر به بداخلاقی‌های ناخودآگاه با افراد خانواده می‌شود. این که می‌گویند باید به مردم مهارت‌های زندگی و کنترل شیوه‌های خشم و ... را آموزش داد درست است اما مساله اینجاست که تنها با آگاهی نمی‌توان کاری کرد، نمی‌توان گفت گرسنه باش ولی آگاه باش و دست به رفتار ناهنجار نزن و آرام به زندگی‌ات ادامه بده.
صمد فدایی عضو کمسیون اجتماعی مجلس  هم به خبر آنلاین می گوید که درست است که اغلب این عوامل به مسائل فردی و تصمیمات شخصی و خانوادگی برمی‌گردد که به عنوان رکن اساسی نقش مهمی دارند، اما دولتها نیز با اتخاذ سیاستهای گوناگون میتوانند نقش پررنگی در کمتر شدن طلاق‌هایی که رخ می‌دهد ایفا کنند.
در کشور ما نیز تلاش بر کاهش طلاق است و سیاست‌های دولت و دستگاه‌های دولتی و نهادهایی مثل سازمان بهزیستی و سایر تشکل‌ها و نهادهای دولتی و شبه دولتی بر حمایت از نهاد خانواده استوار است.
برخی از سازمان‌های غیردولتی یا تحت عنوان "سمن"ها نیز می‌توانند نقش مهمی داشته باشند و همینطور که اینگونه نهادها در مباحثی چون کاهش اعتیاد کارساز و موثر بودند، می‌توانند به شکل پررنگ در قضیه طلاق هم ورود پیدا کنند به گونه‌ای که این کار در کشورهای دیگر هم جواب داده است. این تشکل‌ها به نوعی با برنامه‌ریزی کردن، با آگاهی‌بخشی و ایجاد و برگزاری کلاس‌های مشاوره و آموزشی برای خانواده‌ها مخصوصا زوج‌های جوان و خانواده‌های در معرض بحران و آسیب می‌توانند بخش عمده‌ای از مشکلاتی را که به طلاق منجر می‌شود برطرف کنند.

   


نظرات()  

چرا کودکان از تاریکی می ترسند

چرا کودکان از تاریکی می ترسندوحشت برخی کودکان از تاریکی، برخلاف تصور بعضی از والدین که آن را تلاش کودک برای جلب توجه می دانند، می تواند ناشی از شب کوری باشد.
پژوهشگران می گویند که این ناراحتی نادر و تشخیص طبی آن دشوار است.چشم اکثر مردم پس از مدت کوتاهی به تاریکی عادت می کند، اما چشم برخی از کودکان، که ظاهرا از هیچ گونه ضعف بینایی رنج نمی برند و در محیط پرنور به خوبی می بینند، به تاریکی عادت نمی کند.
● ترس از سایه
پژوهشگران بیمارستان عمومی "گارتناول" در شهر گلاسکو در اسکاتلند با انتشار نتایج تحقیقات خود در "نشریه پزشکی بریتانیا" یکی از دو نوع ناراحتی مادرزادی شب کوری را تشریح کرده اند.والدین یک دختربچه سه ساله که او را نزد پزشکان برده بودند گفتند که بچه بی وقفه از نابینایی در تاریکی شکایت می کند.
او به سختی به خواب می رفت و در تاریکی قادر به حرکت از یک اتاق تاریک به اتاق تاریک دیگر نبود، در حالی که می توانست به سوی محیط روشن حرکت کند.پدر و مادر کودک او را تنها پس از آن که مشخص شد خواهر سه ماهه اش به ضعف بینایی مبتلا است نزد پزشک بردند.مورد دوم به یک دختربچه دو ساله مربوط می شد که علاوه بر مشکل بینایی در تاریکی دائم به اشیا برخورد می کرد و زمین می خورد.
این دختر بچه نیمه شب درحال گریه از خواب برمی خاست اما به اتاق خواب پدر و مادرش نمی رفت و شدیدا وحشتزده می شد. او همچنین از سایه می ترسید.
پزشکان دریافتند که در خانواده این کودک، مشکلات بینایی از جمله شب کوری سابقه دار است.به این کودک چراغ قوه ای داده شد تا در تاریکی با خود حمل کند و اتاق خواب او شب ها روشن نگاه داشته شد.به نظر می رسد به این ترتیب وحشت او از شب برطرف شده باشد.گروه پژوهشگران که سرپرستی آن را "گوردون داتون"، متخصص چشم به عهده داشت، نوشت: "نابینایی شبانه در کودکان می تواند باعث وحشت عمیق از تاریکی شود."وی افزود: "تشخیص این ناراحتی و اختیار دادن به کودک برای کنترل نور محیط می تواند زندگی خانوادگی را متحول کند

   


نظرات()  

کنار آمدن با غم

کنار آمدن با غمشوک روحی، ناباوری، ناامیدی، عصبانیت و آرامش عکس العملهایی هستند که معمولاً بعد از مرگ یکی از عزیزان یا حتی قطع یک رابطه دوستی(احساسی) بروز می کنند.
شدت غمگینی و مدت آن می تواند بسته به ماهیت رابطه و نحوه از میان رفتن آن، به عنوان مثال، مرگ، طلاق، خاتمه دوستی و یا حالات بسیار متفاوت دیگر باشد. مرگ کودک می تواند برای خانواده اش غم سنگینی باشد اما در عوض، مرگ فرد سالخورده ای که زندگی طولانی، شاد و سلامتی را سپری کرده است، احتمالاً برای اقوام جوانتر و فامیل دور سبک خواهد بود، در حالی که ممکن است این مسئله برای همسر همان فرد تکان دهنده و بسیار سخت باشد.
به اعتقاد پژوهشگران تجربه غم و اندوه در چهار مرحله رخ می دهد. مرحله اول وارد شدن ضربه روحی و ناباوری است و در پی آن مرحله دوم درد شدید از دست دادن را احساس می کنیم، مرحله سوم شامل حالت خشم و احساس گناه است و در مرحله نهایی حالت روحی فرد روبه بهبود نهاده و تعادل روحی خود را به دست می آورد.
ممکن است نتوان بین مراحل بعدی به طور کامل تمایز قایل شد، همچنین افراد مختلف در این موارد احساسات متفاوتی دارند. اگرچه، درک روند معمول غمگینی می تواند ما را در فهم احساسات شدید و در بعضی موارد متضاد که به هنگام سوگواری در خود می یابیم، یاری دهد. همچنین به این ترتیب می توانیم از دوستان و نزدیکان خود، در چنین مواردی حمایت کنیم وآنها را یاری دهیم.
● حقیقت ندارد!
هنگامی که جدایی ناگهانی است، مثلاً فردی از دنیا می رود و یا حتی یکی از طرفین(زن یا شوهر) اظهار تمایل به جدایی می کند، عکس العمل فوری ما چیزی جز شوکه شدن و حالت ناباوری نمی باشد. البته این مرحله کاملاً کوتاه (موقت) بوده و به طور معمول برای چند روز یا حداکثر یک هفته ادامه می یابد. معمولاً علائم جسمانی نظیر حالت تهوع، سردرد و بالا رفتن ضربان قلب و تنگی نفس نیز به همراه این حالت شوکه شدن(ضربه روحی) بروز می کند. شدت این علائم جسمانی مربوط به غیرمنتظره بودن واقعه می شود. برخی افراد نیز احساس کرختی و بی حسی را به همراه این حالت تجربه کرده اند، مراسم تدفین به افراد سوگوار کمک می کند که این ضایعه را پذیرفته و به مرحله بعد بروند.
عصبانیت حاصل از دست دادن فرد به دنبال رفع ضربه روحی و پذیرفتن آنچه اتفاق افتاده است، درد و رنج روحی و معمولاً جسمی شدیدی به فرد عارض می شود. بسیاری روانشناسان بر این باورند که این مرحله یک بخش بسیار ضروری و مؤثر در تجربه غم و اندوه است. تا زمانی که رنج و ناراحتی خود را نشان ندهیم، حقیقت از دست دادن کسی را باور نمی کنیم. بسیاری از بازماندگان گریه های شدید، بی تابی، بی خوابی، بی اشتهایی و کاهش وزن را تجربه می کنند. فرد مصیبت زده(سوگوار) نیاز به حمایت شدید روحی، روانی در این دوران دارد. از آن جا که مردم نمی توانند در این احساسات شدید فرد سهیم باشند، شخص سوگوار معمولاً از حمایت روحی لازم برای طی هرچه سریعتر این دوران برخوردار نمی شود و این وضع می تواند از چند هفته تا چند ماه ادامه یاد. فقط نباید فرد سوگوار را خیلی تنها گذاشت.
● احساس بی کسی
در مرحله سوم، عصبانیت و احساس گناه دو احساس اصلی هستند که به سراغمان می آید. در بعضی موارد این خشم متوجه فرد مرده و یا کسی می شود که ما را ترک کرده است.
بعضی اوقات هم ناراحتی خود را به سر دیگران، به خصوص افراد خانواده و یا دوستان و یا کسانی که به نحوی با قطع این رابطه مرتبط بوده اند، خالی می کنیم. کسانی که اعتقادات مذهبی دارند، ممکن است ناراحتی خود را متوجه خدا نمایند که اجازه داده است چنین اتفاقی بیفتد. خشم و عصبانیت احساسی است که سراغ بسیاری افراد در حالات مختلف می آید. ممکن است از احساس خشم نسبت به فرد متوفی احساس گناه بنمائیم. معمولاً احساس سردرگمی و شرمساری می کنیم، افسرده می شویم و از جمع دوری کنیم، به خصوص در صورتی که نتوانیم این احساسات خود را آزادانه بیان کرده و تصدیق کنیم. در حالی که نزدیکانمان می توانند خود نقش مهمی را در بیان آزادانه احساساتمان داشته باشند، باید ا ین نکته را مدنظر داشته باشند که ممکن است در معرض خشم ما قرار بگیرند. در این مرحله، فرد سوگوار ممکن است کسانی را که بیش از همه به آنان نیاز دارد از خود دور کند. برخی افراد دچار حالت غمگینی دایمی(مزمن) شده و باید تحت درمان تخصصی قرار بگیرند تا از این مرحله بیرون آمده و به مرحله بعد که بازیابی تعادل روحی و روانی است پیش بروند.
● بهبود و بازیابی (تعادل روحی)
هرچقدر غم و اندوهمان سنگین باشد، باز هم زمانی فرا می رسد که امید به زندگی در ما بیدار می شود.
انرژی روحی که در روابط گذشته خود ذخیره کرده ایم باید از نو در قالب دوستی ها و روابط جدید پی ریزی شود. ممکن است بسیار آسیب پذیر شده و به سرعت ناراحت شویم و برقراری ارتباط مجدد برایمان دشوار باشد.
ممکن است پذیرفتن این حالت روحی برای خانواده و دوستان سخت باشد. آنان نیز از دست دادن را تجربه کرده اند. فرد بازمانده باید متوجه باشد که برقراری رابطه جدید می تواند به عدم وفاداری نسبت به فرد مرده تعبیر شود و ممکن است به درگیری میان سایر بازماندگان منجر شود. باید این احساس را آشکار و در مورد آن صحبت کرد. به مرور زمان، فرد سوگوار می تواند با لذت به گذشته نگاه کند و بخشهای شاد و جالب روابط گذشته خویش را به یاد آورد. ممکن است حتی در زمانی که روابط جدید احساس شادی و آرامش به ما می دهند، باز هم دچار احساس از دست دادن باشیم، زیرا هرکس به نوبه خود بی همتا است و با مرگ فرد مورد علاقه و یا ترک، نمی توانیم جایگزینی برای او بیابیم، اما احساس شادمانی و رضایت از اوقات خوشی را که با یکدیگر سپری کرده ایم، در نهایت غالب خواهند بود.

   


نظرات()  


انزوا در افراد و روش های دوری از آن

انزوا در افراد و روش های دوری از آنانزوا، احساس تهی بودن و پوچی در درون شماست، احساس می‌کنید از جهان جدا شده‌اید و دورافتاده‌اید و ناگهان از آنچه که مایلید به آن برسید، محروم می‌شوید، انزوا انواع مختلف و درجه‌های متفاوتی دارد. ممکن است انزوا را بعنوان یک احساس مبهم تجربه کرده باشید که گویی بعضی چیزها در وضع رضایت بخشی نیست و نوعی پوچی جزئی، به شما دست می‌دهد. یا احتمال دارد انزوا را بعنوان یک ناکامی بسیار شدید و دردی جانکاه احساس کنید. انزوا، انواع متفاوتی دارد؛ گاهی انزوا مربوط به از دست دادن فرد خاصی است؛ چرا که وی مرده است یا خیلی از شما دور می‌باشد. نوع دیگری از انزوا ممکن است بدلیل احساس تنهایی و عدم ارتباط با مردم ایجاد شود چون واقعاً، از نظر فیزیکی، از مردم جدا شده‌اید، مثل وقتی که شما در شیفت شب کار می‌کنید یا در بخشی از سازمان که به ندرت مردم به آنجا می‌آیند، به تنهایی مشغول کارید. حتی شاید زمانی که مردم در اطراف شما هستند، از نظر روحی احساس تنهایی کنید، چرا که نمی‌توانید با آن‌ها ارتباط برقرار کنید.
- منزوی بودن با فقط تنها بودن تفاوت دارد
لازم به تأکید است که انزوا، مشابه تنها بودن نیست، زیرا همه ما زمانی دوست داریم که تنها باشیم. اما، انزوا احساس تنها شدن و اندوه به خاطر این تنهایی است. و البته، همه ما گاهی احساس تنهایی می‌کنیم. زمانی که به نظر می‌رسد در انزوای خود گیر کرده‌ایم، این‌جا هست که یک مشکل واقعی برای ما پیش آمده است.
- چگونه می‌توانیم در احساس انزوای خودمان دخیل باشیم؟
انزوا یک حالت منفعل و غیرفعال است. یعنی با عدم توجه ما، این حالت به آرامی، باقی می‌ماند و چنانچه هیچ‌کاری برای تغییر آن نکنیم، انزوا ادامه پیدا می‌کند. عجیب اینکه، لحظاتی وجود دارد که ما خود پذیرای انزوا هستیم. حتی گاهی فرو رفتن در این نوع احساسات منجر به افسردگی و ناتوانی می‌شود که البته باعث حال منفعل‌تر و افسردگی بیشتر خواهد شد.
- پیدا کردن روش‌هایی برای تغییر احساس انزوا
۱) تشخیص احساس تنهایی و بیان آن:
در ابتدا، باید بپذیریم که ما احساس تنهایی می‌کنیم، پس باید به آن خاتمه دهیم. گاهی قبول کردن این احساس برایمان دشوار است. باید احساس انزوا را به روش‌های مختلف بیان کنیم. ممکن است خودمان را با نوشتن مطالبی در دفتر خاطرات پیدا کنیم یا نامه‌ای خیالی به یک دوست بنویسیم، نقاشی کنیم یا تصویر چیزی را بکشیم، با صدای بلند آواز بخوانیم و بهرحال هرکار دیگری انجام دهیم تا بتوانیم احسسات درونی‌مان را ابراز کنیم. بیان احساسات به‌ ما کمک می‌کند تا دریابیم برخی از چیزها به احساس انزوای ما مربوط می‌شود مثل غم، عصبانیت و درماندگی.
امکان دارد ما توانایی این را داشته‌ باشیم که بررسی کنیم این احساسات از کجا می‌آیند و چگونه به زندگی ما مربوط می‌شوند. زمانی که ارزیابی این موارد را شروع می‌کنیم، برای ایجاد تغییراتی در احساساتمان نیز توانمندتر می‌شویم.
۲) باید فعال‌تر شویم:
بزرگ‌‌ترین تغییر، از بین بردن حالت رکود و فعال‌تر شدن است. چنانچه ما در حال ازدست دادن کسی هستیم مثل خانواده، پدر و مادر و یا دوست؛ می‌توانیم آن‌ها را ببینیم یا برایشان ایمیل بفرستیم یا به آن‌ها تلفن بزنیم. هم‌چنین، صحبت کردن با یک دوست فهمیده، غالباً به ما کمک می‌کند در حالاتمان تغییراتی ایجاد کنیم.
چنانچه دوست خوبی نداریم، صحبت کردن با یک روحانی، معلم یا مشاور می‌تواند نقطه شروعی باشد. اگر بدلیل از دست دادن فردی که فوت کرده است، تنها شده‌ایم، می‌توانیم ماتم خود را بخاطر از دست دادن وی بیان کنیم و خاطرات خوش با او بودن را به یاد آوریم و مطمئن باشیم که این خاطرات همیشه با ما خواهند بود. و بدین ترتیب می‌توانیم از احساس تنهایی فاصله بگیریم. این کار به هنگام از دست دادن دوست یا عزیزانمان نیز مفید خواهد بود.
۳) در کلوپ‌ها یا فعالیت‌های گروهی شرکت کنیم:
شرکت در برخی فعالیت‌ها یا کلوپ‌ها باعث می‌شود بعضی کارها را به انجام برسانیم. زمانی که دریک فعالیت لذت‌بخش شرکت داریم، ذهنمان از احساس تنهایی دور می‌شود. هم‌چنین، بدین طریق می‌توانیم مستقیماً حالتمان را تغییر دهیم. این کار می‌تواند به ما فرصت ملاقات با مردم را بدهد، افرادی که علائق مشابهی با ما دارند و نیز تمرینی برای رویارویی و دیدن مردم می‌باشد. این تأثیرات گاهی به سرعت و گاهی نیز به کندی صورت می‌گیرد. ممکن است، واقعاً، نیاز داشته‌ باشیم که به سمت دیدن و صحبت کردن با مردم حرکت کنیم.
به منظور جلوگیری از حالت انزوا، باید تلاش کرد به گروه‌های مختلفی که وجود دارند (گروه‌های دوستی، ورزشی، هندسی، اجتماعی، محله و...) ملحق شد، یا علاقه جدیدی را در خود گسترش دهیم فقط به خاطر اینکه فکر می‌کنیم اینکار ما را بهتر و جذاب‌تر می‌کند.
روش بهتر شرکت در کاری است که قبلاً از آن لذت می‌برده‌ایم یا فکر می‌کنیم جالب است. احتمال دارد حتی افرادی را پیدا کنیم که راهی مشابه ما دارند. دریافت حقوق اضافی یعنی اینکه ما درک کرده‌ایم که می‌توانیم وارد بعضی از فعالیت‌ها شده و بدون هیچ‌گونه احساس تنهایی، کاملاً به آن فعالیت علاقه‌مند شویم.
● نتیجه:
هر فردی، در هر زمانی احساس تنهایی می‌کند. بکارگیری برخی از روش‌های پیشنهادی فوق، کمک می‌کند تا بهتر براین احساس فائق شویم. چنانچه دریافتید به سختی می‌توانید با احساس انزوای خود مواجه شوید، ممکن است خواهان کمک گرفتن از یک متخصص سلامت روانی باشید.

   


نظرات()  

ربط تفکر نادرست و فشارخون

شتابزدگی و خصومت ورزی خطر ابتلاء به بیماری فشارخون را در سنین بالاتر افزایش می دهد.

صبر و حوصله نه تنها مزیت و حسن است، بلکه برای قلب نیز مفید است. یک مطالعه جدید نشان داده است، افرادی که در اوائل بزرگسالی هستند اگر بی صبر و پرخاشجو باشند وقتی پا به سن می گذارند بیشتر مستعد ابتلاء به فشارخون بالا خواهند بود.
محققان می گویند یافته های اخیر نشان داده است، ویژگی های فردی در افرادی با شخصیت معروف به «تیپ» A یا «ماکیاولی» ممکن است مسوول افزایش خطر ابتلاء به فشار خون بالا و بیماری های قلبی، در ابتدا و اواسط بزرگسالی باشند.
مطالعات قبلی که سعی داشت تا ارتباط میان ویژگی های فردی شخصیت نوعA با بیماری های قلبی را مشخص کند نتایج متناقضی را ارائه داده بود اما محققان معتقدند که ممکن است نتایج متناقض، به دلیل گستردگی ابعاد فردی، در این نوع شخصیت باشد.
محققان می گویند این اولین مطالعه ای است که تاثیر درازمدت سه ویژگی اصلی شخصیت نوعA بر خطر ابتلاء به فشارخون بالا را مورد بررسی قرار می دهد. این سه ویژگی عبارتند از:
۱) بی صبری یا شتابزدگی و ناآرامی
۲) رقابت طلبی
۳) خصومت ورزی
بیش از ۴۳ میلیون آمریکایی بزرگسال از فشارخون بالا رنج می برند. فشارخون بالا با داشتن فشارخون سیستولیک (حد بالای فشار خون) برابر یا بیشتر از ۱۴۰ میلی متر جیوه و فشارخون دیاستولیک (حد پایین فشار خون) برابر یا بیشتر از ۹۰ میلی متر جیوه مشخص می شود.
این مطالعه که در مجله انجمن پزشکی آمریکا به چاپ رسیده است، یک گروه ۳ هزارنفری در سنین بین ۱۸تا ۳۰ سال را به مدت ۱۵ سال زیر نظر گرفته است تا بسنجد که ویژگی های مذکور در افرادی با شخصیت نوع A تا چه اندازه با خطر افزایش فشارخون در درازمدت ارتباط دارد.
طی این آزمایش مشخص شد، بیشتر افرادی که در آزمون های بی صبری و خصومت ورزی در اوائل بزرگسالی امتیاز آورده بودند، بعدها بدون توجه به عوامل خطرساز دیگری که درابتلاء به فشارخون دخیل هستند مستعد ابتلاء به فشارخون بالا هستند. عواملی که در ابتلاء به فشارخون بالا دخیل هستند عبارتند از: سن، جنس، نژاد، تحصیلات، شاخص توده بدن(Bml) یا وزن به کیلوگرم تقسیم بر مجذور قد به متر و سطح فعالیت های فیزیکی.
این مطالعه، ارتباط معنی داری را نیز میان رقابت پذیری و افزایش فشارخون در میان مردان سفیدپوست نشان داده است. اگرچه طی سی سال گذشته مطالعات گوناگون شواهد علمی معتبری را در خصوص تاثیرات استرس و دیگر فاکتورهای روان شناختی ارائه کرده اند، با این همه برای درک این مطلب که چگونه عواملی مانند نگرش های فردی تاثیرات زیان باری بر روی قلب دارد، تحقیقات بیشتری مورد نیاز است. پیش از این، رویکردهایی که به درمان های دارویی و رفتاری توجه دارند، این عوامل روانی- اجتماعی خطرساز را مورد هدف قرار داده اند و نیز امیدهای فراوانی را در جهت کاهش بیماری ها و تامین سلامت افراد ارائه کرده اند.
کیوان گرجی، روان شناس لیلا قاسمیان، داروساز

   


نظرات()  

Enlarge font
image

 

1.      نام آزمون           

پرسشنامه استرس شغلی  HSE

2.      تعداد عبارات آزمون

این آزمون دارای 35 ماده می باشد

3.      رده سنی

بزرگسالان

4.      هدف آزمون

ارزیابی فشار روانی شغل

5.      زیر مقیاس های آزمون

هفت زیرمقیاس: تقاضا، کنترل، حمایت مسئولین، حمایت همكار، ارتباط، نقش و تغییرات

6.      اعتبار و روایی

خارجی

   


نظرات()  

بازنشستگی آغاز افسردگی در مردان


  یک متخصص طب سالمندی گفت: مردان پس از بازنشستگی احساس می‌کنند که دیگر مفید نیستند و به درد جامعه نمی‌خورند. بی‌هویت و بی‌هدف هستند و این نکات احتمال بروز بیماری‌های روانی از جمله افسردگی را در آنها افزایش می‌دهد.

شیما سام در گفت‌وگو با سلامت نیوز به نقل از فارس در مورد علل وقوع مشکلات روانی در سالمندان اظهار داشت: یکی از علام افسردگی در سالمندان گوشه‌گیری و انزوای اجتماعی است که مایل نیستند در جمع حضور یابند و تنهایی را ترجیح می‌دهند که بیشتر به دلیل بازنشستگی است.

وی در ادامه گفت: آمارها نشان می‌دهد زنان وقتی به دوران یائسگی می‌رسند اغلب بیش از مردان دچار افسردگی هستند، اما زمانی که مردان به زمان بازنشستگی می‌رسند این میزان تقریباً یکسان می‌شود.
 
این متخصص طب سالمندی خاطر نشان کرد: مردان پس از بازنشستگی احساس می‌کنند که دیگر مفید نیستند و به درد جامعه نمی‌خورند. بی‌هویت و بی‌هدف هستند و این نکات احتمال بروز بیماری‌های روانی را افزایش می‌دهد.

سام اظهار داشت: ترک خانه توسط فرزندان، بیمار شدن یکی از طرفین (زن یا شوهر) و یا مرگ یکی از آنها در سالمند احساس دغداری و داغ‌دیدگی و تنهایی را تشدید می‌کند و باز این موارد مشکلات روانی را در پی دارد.

وی افزود: بی‌اعتنایی، بی‌توجهی و عدم حمایت اجتماعی که می‌تواند از طرف خانواده، خویشاوندان باشد، از طرفی گاهی سالمند مدام حس می‌کند که دارد می‌میرد، سوء رفتارهای عمد یا غیرعمد نیز خود عاملی برای بروز بیماری‌های روانی است.

سام با اشاره به اینکه مصرف برخی داروها در سالمند هم موجب تشدید بیماری‌های روانی می‌شود اذعان داشت: مشکلات مالی سالمند به خصوص پس از بازنشستگی و ترس از سربار بودن در خانواده احساس منفی را در سالمند ایجاد می‌کند که همه اینها دست به دست هم داده تا فرد سالمند که تحمل کمتری نسبت به افراد جوان دارد را با مشکلات مانند بروز بیماری روانی یا تشدید بیماری‌ مزمن کند.


   


نظرات()  

آیا سر نخ اوتیسم درنرون های به دست آمده از سلول های پوست است؟ 


سرنخ های درک این که چگونه اوتیسم به سیم کشی غلط  مغز منجر می شود ممکن است از مطالعه ای در مورد یک بیماری نادر به دست آید که تنها کمتر از 20 نفر در سرتاسر جهان به آن مبتلا هستند.  با به کار گیری آخرین فناوری "بیماری در یک ظرف،" پژوهشگرانی که توسط موسسه ملی بهداشت [آمریکا] تامین مالی می شدند سلول های پوست این بیماران را در آزمایشگاه به سلول های عصبی (نرون ها) تبدیل کردند تا دریابند در مغز افراد مبتلا به سندروم تیموثی چه مشکلی رخ می دهد.  کودکان مبتلا اغلب عارضه های طیف اختلال های اوتیسم را به همراه مجموعه ای از مشکلات جسمی بروز می دهند.

ناهنجاری ها شامل تغییرهایی در بافت سلولی در قشر مخ (کورتکس)، بزرگترین ساختار در مغز انسان، و در نرون هایی است که دو پیک شیمیایی کلیدی را ترشح می کنند.  نرون هایی که ارتباط های راه دور میان دو نیمکره مغز را انجام می دهند کمتر تولید می شوند.

بیشتر بیماران مبتلا به سندروم تیموثی معیارهای مربوط به طیف اختلال اوتیسم را دارا هستد.  با این حال، برخلاف بیشتر موردهای اوتسیم، دانسته است که علت بروز سندروم تیموثی تنها یک جهش ژنتیکی است.

دکتر ریکاردو دولمش، از دانشگاه استنفورد و ... هدایتگر این پژوهش توضیح داد: "مطالعه پیامدهای تنها یک جهش، در مقایسه با [جهش] چندین ژن با تاثیرهای کوچک، کار شناسایی ساز و کارهای علت را به میزان چشمگیری آسانتر می کند."

دولمش و همکارانش یافته های خود را در شماره 27 نوامبر مجله علمی "نیچر مدیسن" چاپ کرده اند.

دکتر تامس آر. اینسل، مدیر موسسه ملی سلامت ذهن [آمریکا] گفت: "برخلاف پژوهش های حیوانی، فناوری های روزآمد به کارگرفته شده در این مطالعه این امکان را می دهد که نارسایی های مولکولی در سلول های مغز خود بیمار با دقت شناسایی شود.  همچنین، این امکان را فراهم می آورد که داروها برای عمل بر روی فرایند این اختلال با سرعت بیشتری غربال شود."  [ادامه در زیر ...]

 

Neurons Grown From Skin Cells May Hold Clues to Autism

Rare syndrome's workings could help explain how brain wiring goes awry -- NIH-funded study

EurekAlert!   27-Nov-2011

Potential clues to how autism miswires the brain are emerging from a study of a rare, purely genetic form of the disorders that affects fewer than 20 people worldwide. Using cutting-edge "disease-in a-dish" technology, researchers funded by the National Institutes of Health have grown patients' skin cells into neurons to discover what goes wrong in the brain in Timothy Syndrome. Affected children often show symptoms of autism spectrum disorders along with a constellation of physical problems.

Photo: via EurekAlert

------------------------------------------------
Caption: Representative iPSC-derived neurons from Timothy syndrome patient (bottom) shows increased numbers of neurons that produce the chemical messengers norepinephrine and dopamine, compared to those from a control subject (top). Credit: Ricardo Dolmetsch, Ph.D., Stanford University
------------------------------------------------------------------

Abnormalities included changes in the composition of cells in the cortex, the largest brain structure in humans, and of neurons that secrete two key chemical messengers. Neurons that make long-distance connections between the brain's hemispheres tended to be in short supply.

Most patients with Timothy Syndrome meet diagnostic criteria for an autism spectrum disorder. Yet, unlike most cases of autism, Timothy syndrome is known to be caused by a single genetic mutation.

"Studying the consequences of a single mutation, compared to multiple genes with small effects, vastly simplifies the task of pinpointing causal mechanisms," explained Ricardo Dolmetsch, Ph.D., of Stanford University, a National Institute of Mental Health (NIMH) grantee who led the study. His work was partially funded by a NIH Director's Pioneer Award.

Dolmetsch, and colleagues, report on their findings Nov. 27, 2011 in the journal Nature Medicine.

"Unlike animal research, the cutting-edge technology employed in this study makes it possible to pinpoint molecular defects in a patient's own brain cells," said NIMH Director Thomas R. Insel, M.D. "It also offers a way to screen more rapidly for medications that act on the disordered process."

Prior to the current study, researchers knew that Timothy syndrome is caused by a tiny glitch in the gene that codes for a calcium channel protein in cell membranes. The mutation results in too much calcium entering cells, causing a tell-tale set of abnormalities throughout the body. Proper functioning of the calcium channel is known to be particularly critical for proper heart rhythm – many patients die in childhood of arrhythmias – but its role in brain cells was less well understood.

To learn more, Dolmetsch and colleagues used a new technology called induced pluripotent stem cells (iPSCs). They first converted skin cells from Timothy Syndrome patients into stem cells and then coaxed these to differentiate into neurons.

"Remarkable reproducibility" observed across multiple iPSC lines and individuals confirmed that the technique can reveal defects in neuronal differentiation – such as whether cells assume the correct identity as the brain gets wired-up in early development, said the researchers. Compared to those from controls, fewer neurons from Timothy Syndrome patients became neurons of the lower layers of the cortex and more became upper layer neurons. The lower layer cells that remained were more likely to be the kind that project to areas below the cortex. In contrast, there were fewer-than-normal neurons equipped to form a structure, called the corpus callosum, which makes possible communications between the left and right hemispheres.Photo: via Eurekalert!

------------------------------------------
Caption:
 Forebrain of a mouse genetically engineered to express the mutated gene that causes Timothy syndrome (TS) shows fewer neurons contributing to a brain structure responsible for long-distance communications between the left and right hemispheres, called the corpus callosum, compared to the same structure in a control animal (Ctrl). Human iPSCs from TS patients showed a similar reduction.  Credit: Ricardo Dolmetsch, Ph.D., Stanford University
-------------------------------------------------

Many of these defects were also seen in parallel studies of mice with the same genetic mutation found in Timothy syndrome patients. This supports the link between the mutation and the developmental abnormalities.

Several genes previously implicated in autism were among hundreds found to be expressed abnormally in Timothy Syndrome neurons. Excess cellular calcium levels also caused an overproduction of neurons that make key chemical messengers. Timothy Syndrome neurons secreted 3.5 times more norepinephrine and 2.3 times more dopamine than control neurons. Addition of a drug that blocks the calcium channel reversed the abnormalities in cultured neurons, reducing the proportion of catecholamine-secreting cells by 68 percent.

The findings in Timothy Syndrome patient iPSCs follow those in Rett Syndrome, another single gene disorder that often includes autism-like symptoms. About a year ago, Alysson Muotri, Ph.D., and colleagues at University of California, San Diego, reported deficits in the protrusions of neurons, called spines, that help form connections, or synapses. The Dolmetsch team's discovery of earlier (neuronal fate) and later (altered connectivity) defects suggest that disorders on the autism spectrum affect multiple stages in early brain development.

"Most of these abnormalities are consistent with other emerging evidence that ASDs arise from defects in connectivity between cortex areas and show decreased size of the corpus callosum," said Dolmetsch. "Our study reveals how these might be traceable to specific mechanisms set in motion by poor regulation of cellular calcium. It also demonstrates that neurons derived from iPSCs can be used to identify the cellular basis of a neurodevelopmental disorder."

The mechanisms identified in this study may become potential targets for developing new therapies for Timothy Syndrome and may also provide insights into the neural basis of deficits in other forms of autism, said Dolmetsch.

                                                                   ###

Reference 
Using iPS cell-derived neurons to uncover cellular phenotypes associated with Timothy Syndrome. Pasca SP, Portmann T, Voineagu I, Yazawa M, Shcheglovitov O, Pasca AM, Cord B, Palmer TD, Chikahisa S, Seiji N, Bernstein JA, Hallmayer J, Geschwind DH, Dolmetsch RE. November 27, 2011. Nature Medicine.

 

   


نظرات()  



Skip navigation links





* "شکر نعمت، نعمتت افزون کند" – حد اقل نعمت سلامت روان را 


در حالی که بسیار بدیهی به نظر می رسد که شکرگزاری یک حس مثبت است، برای دهه ها، روانشناسان به ندرت در دانش شکرگزاری کاوشی داشتنند.  اما، در چند سال اخیر این کار را کرده اند و از راه آزمایش های بسیاری دریافته اند که این یکی از توانمندترین حس های انسانی است.  شکرگویی شما  را شادمان تر می کند و می تواند نگرش و رفتار شما درباره زندگی را تغییر دهد، مانند یک دگمه شروع دوباره (ریسِت) – به ویژه هنگامی که روزگار سختی باشد – همانند این روزها.

تصویر: برگرفته از گوگل ایمیجز

در ورای این که سپاسگزار بودن به ما کمک می کند، روان شناسان در تلاش هستند تا [کنش های] شیمیایی که در پس شکر گویی وجود دارد و بهترین راه ابراز آن را دریابند.

پروفسور مایکل مککولگ، استاد روان شناسی دانشگاه میامی، که کسانی را که از آنها خواسته شده بود تا به گونه ای منظم شکرگزار باشند را مطالعه کرد، گفت: "هنگامی که شما مکث می کنید و نعمت های خود را بر می شمارید، شما به گونه ای دارید سیستم احساسی خود را می ربایید [در کنترل خود می گیرید]."

منظور او از ربودن این است که آن را از یک [وضعیت] بد خلق و خو به جایگاهی خوب می برید.  مکانی بسیار خوب.  پژوهش مککولگ و دیگران نشان می دهد که حس شکرگزاری حسی قدرتمند است که خود را بازتولید می کند، تقریبا شبیه حس پیروز بودن.  ممکن است آن را نوعی دور باطل بنامید، اما آن حس همه چیز است جز باطل و بیهوده.

به گفته او: روان شناسان عادت داشتند که قدرت یک ابراز تشکر ساده را دست کم بگیرند: [اما آنها حالا می دانند که] "آن [تشکر کردن] آدم ها را خوشحال تر می کند ... آن یک احساس باورنکردنی است."

مککولگ می گوید: یکی از دلیل هایی که  سپاسگزاری تا این اندازه کارساز است این است که ما را با دیگران پیوند می دهد.  به عقیده روان شناسان، این دلیل آن است که وقتی تشکر می کنید باید از صمیم قلب باشد، به جای آن که به صورت یک تشکر خشک و خالی (تعارفی) به خاطر دریافت یک هدیه و یا یک دعای شکر با عجله قبل از صرف شام.

مریان ترویانی، یک روان شناس در محدوده شیکاگو و نویسنده کتاب های خودیاری، گفت او از مراجعین به خود می خواهد که به تدریج شروع به شکر گویی کنند، گاهی فقط با محدود کردن شکایت های خود به دو آه و ناله در طول یک فصل.  سپس، وی از آنها می خواهد که شروع به یادداشت کردن رخدادهای خوب برای خود در دفتر رخدادهای روزانه قابل شکر بنمایند: "شکر گفتن به راستی رفتار و نگرش و رویکرد شما به زندگی را تغییر می دهد."

دفتر رخدادهای قابل شکر، که افراد به صورت هفتگی و یا شبانه سیاهه ای از آنچه که آنها به خاطر آنها سپاسگزار هستند را در آن می نویسند، دارد به یکی از ابزارهای درمانی رایج تبدیل می شود.  [ادامه در زیر ...]

Giving Thanks Helps Your Psychological Outlook

AP via USA Today | November 22, 2011

WASHINGTON – Count your blessings this holiday season. It's good for you.

While it seems pretty obvious that gratitude is a positive emotion, psychologists for decades rarely delved into the science of giving thanks. But in the last several years they have, learning in many experiments that it is one of humanity's most powerful emotions. It makes you happier and can change your attitude about life, like an emotional reset button.

Especially in hard times, like these.

Beyond proving that being grateful helps you, psychologists also are trying to figure out the brain chemistry behind gratitude and the best ways of showing it.

University of Miami psychology professor Michael McCullough, who has studied people who are asked to be regularly thankful, said: "When you are stopping and counting your blessings, you are sort of hijacking your emotional system."

And he means hijacking it from out of a funk into a good place. A very good place. Research by McCullough and others finds that giving thanks is a potent emotion that feeds on itself, almost the equivalent of being victorious. It could be called a vicious circle, but it's anything but vicious.

He said psychologists used to underestimate the strength of simple gratitude: "It does make people happier … It's that incredible feeling."

One of the reasons why gratitude works so well is that it connects us with others, McCullough said. That's why when you give thanks it should be more heartfelt and personal instead of a terse thank you note for a gift or a hastily run-through grace before dinner, psychologists say.

Chicago area psychologist and self-help book author Maryann Troiani said she starts getting clients on gratitude gradually, sometimes just by limiting their complaints to two whines a session. Then she eventually gets them to log good things that happened to them in gratitude journals: "Gratitude really changes your attitude and your outlook on life."

Gratitude journals or diaries, in which people list weekly or nightly what they are thankful for, are becoming regular therapy tools.

And in those journals, it is important to focus more on the people you are grateful for, said Robert Emmons, a psychology professor at the University of California, Davis. Concentrate on what life would be without the good things — especially people such as spouses — in your life and how you are grateful they are there, he said.

Grateful people "feel more alert, alive, interested, enthusiastic. They also feel more connected to others," said Emmons, who has written two books on the science of gratitude and often studies the effects of those gratitude diaries.

"Gratitude also serves as a stress buffer," Emmons said in an e-mail interview. "Grateful people are less likely to experience envy, anger, resentment, regret and other unpleasant states that produce stress."

Scientists are not just looking at the emotions behind gratitude but the nuts-and-bolts physiology as well.

Preliminary theories look at the brain chemistry and hormones in the blood and neurotransmitters in the brain that are connected to feelings of gratitude, Emmons said. And the left prefrontal cortex of the brain, which is also associated with positive emotions like love and compassion, seems to be a key spot, especially in Buddhist monks, Emmons said.

However it works in the brain, Emmons said there is little doubt that it works.

Emmons, who has conducted several studies on people from ages 12 to 80, including those with neuromuscular disease, asked volunteers to keep daily or weekly gratitude diaries. Another group listed hassles, and others just recorded random events. He noticed a significant and consistent difference. About three-quarters of the people studied who regularly counted their blessings scored higher in happiness tests and some even showed improvements in amounts of sleep and exercise.

Christopher Peterson of the University of Michigan studied different gratitude methods and found the biggest immediate improvement in happiness scores was among people who were given one week to write and deliver in person a letter of gratitude to someone who had been especially kind to them, but was never thanked. That emotional health boost was large, but it didn't last over the weeks and months to come.

Peterson also asked people to write down nightly three things that went well that day and why that went well. That took longer to show any difference in happiness scores over control groups, but after one month the results were significantly better and they stayed better through six months.

Peterson said it worked so well that he is adopted it in his daily life, writing from-the-heart thank you notes, logging his feelings of gratitude: "It was very beneficial for me. I was much more cheerful."

At the University of North Carolina, Sara Algoe studied the interaction between cancer patients and their support group, especially when acts of gratitude were made. Like Peterson, she saw the effects last well over a month and she saw the feedback cycle that McCullough described.

"It must be really powerful," Algoe said.

Copyright 2011 The Associated Press. All rights reserved

   


نظرات()  

روانشناسی بالینی

از آهسته رفتن مترس ، از بی حرکت ایستادن بترس